Armand

Armand - pytonplace

rate me

<b>pytonplace</b> by <i>Armand</i><br />De zon begint onder te gaan terwijl de kilometers

onder m'n voeten wegvreten

En de wereld doet rose aan onder de rooie bal

die de wolken heeft gespleten

En de kleuren beduiden het eind van de dag

Dat ik het toch allemaal beleven mag

Maar in het pytonplace van Drenthe

vergeet men ieder jaar de lente

En de zaaleigenares bied mij kalmeringspillen aan

En de dorpsmeisjes zijn quasi preuts en deugdzaam

Maar synthetisch worden zal ik nooit

Ookal is dat bij de plastichordebijna voltooid

De bloemen breken weer door het laatste ijs

van dit jaar, 't gaat dooien

En de mensen lachen hartelijk

omdat ze deze winter weer hebben zitten klooien

Want de zonnestralen boven de

planeet maken de smalste steegjes breed

En de turken zitten al buiten

met hun hebben, hun houwe en duiten

En de mensen die sjouwen met bomen en grond

Alsoof die barre winter niet meer bestond

En voor een paar maanden vergeet men de wintertijd

Die zo'n vreemde invloed heeft op onze vlijt

In de herfst sterven dertig procent

meer mensen dan in de andere jaargetijden

En tegelijk met de lente de beste tijd

Om de geest van het tijdelijk leed te bevrijden

Want als de zon hoog aan de hemel staat

draagt moeder aaarde haar feestgewaad

En zo wil ik afscheid nemen,

laat mij een goeie herinnering meenemen

Van de tijdelijk dolen langs het groen en de zee

En al die heerlijke gevoelens die neem ik dan mee

En misschien kan ik er ergens nog wel wat mee doen

Mits ik het leven nog eens over zou moeten doen

De kinderen verdwijnen langzaam maar zeker

Om plaats te maken voor tienjarige volwassenen

Wat zijn ze beangstigend beleerd

met overbodige feiten

Terwijl ze de wijsheid verbrassen

Nee ze zullen moeten vechten

voor een relaxed bestaan

Willen ze niet op veertigjarige leeftijd ondergaan

Want bij mij uit de klas ken ik leeftijdgenoten

Die nu al plaats gemaakt hebben voor de groene zoden

En dat is toch wel vroeg of het echt nodig is

Betwijfel ik ten zeerste, het is een groot gemis

Aan inzicht hoever je als mens kunt gaan

Leer je dat niet op tijd, ga je er voor je tijd aan

Maar elk jaar als de lente ons verrast

Wordt het weer tijd om over een tripje te gaan denken

Omdat we de natuur wel eens mogen laten weten

Wat voor aandacht we aan har schenken

En op de drassige paden van de Peel

ervinden wij het leefgareel

Dat reeds zolang werd vergeten de mensen

hebben het niet geweten

Dat met alles wat ze hebben ongelukkiger zijn

Dan de Indiers zonder spadde,

daardoor zijn z'n zorgen klein

Er is geen zinnig woord te zeggen

over het westers patroon

Wat men ons gelaten heeft is

ontstellend weinig maar schoon

Get this song at:  amazon.com  sheetmusicplus.com

Share your thoughts

0 Comments found